Lubię te budynki, pomimo ich szarzyzny. Mają bardzo ładną linię elewacji. Można by było je nieźle wyremontować i ofiarować miastu jak perełki. Tylko, że to kosztuje, a miasto nie ma pieniędzy.

Pomimo ich popularności ciężko znaleźć ciekawe informacje na temat ich projektów oraz budowy.

Plac Grunwaldzki

Po wojnie na kilka lat plac zamienił się w największe targowisko w mieście (tzw. szaberplac): handlowano tu wszelkim mieniem wyszabrowanym z opuszczonych niemieckich domów. Na początku lat 50. rozpoczęto planowanie zabudowy areału placu. Najpierw wzdłuż głównej osi, po jej południowej stronie - potem także po przeciwnej - zaczęły powstawać budynki Politechniki, Akademii Rolniczej, później także Uniwersytetu, w tym akademiki "Dwudziestolatka" i "Parawanowiec". W czasie budowy jednego z obiektów AR doszło 22 marca 1966 - wskutek pośpiechu i niezachowania reżimów budowlanych - do katastrofy budowlanej. W latach 1967-1975 na północ od osi Placu Grunwaldzkiego powstały mieszkalne bloki -"sedesowce" - wg awangardowego na owe czasy projektu arch. Jadwigi Grabowskiej-Hawrylak, a później - akademiki "Ołówek" i "Kredka" wg projektu arch. Krystyny i Mariana Barskich.

Jadwiga Grabowska-Hawrylak

Jadwiga Grabowska-Hawrylakowa (ur. 29 października 1920 w Tarnawcach koło Przemyśla) – polska architekt modernistyczna. Ukończyła architekturę na Politechnice Wrocławskiej w roku 1950, później działała również głównie we Wrocławiu, laureatka Honorowej Nagrody SARP w 1974.

List. Kilka słów o architekturze Wrocławia

Architekci powojennego Wrocławia dostali prezent - wielki pusty plac. Idealnie położony. W pobliżu dzielnicy akademickiej wykreować mogli nową jakość. Dziś, po 60 latach, możemy zastanowić się nad dotychczasowymi efektami. Co zrobiono z piękną osią widokową, łagodnie opadającą w kierunku Szczytników? Pamiętam ten plac, kiedy jego pustka i falujące łany piołunu stanowiły dla nas kulisy dziecinnych zabaw. W tym czasie istniały już nudne koszary Teków. Podobno nawet Marian Spychalski, którego tu zesłano, protestował przeciw wystawieniu tych stodół. Spychalski był architektem. To było dopiero preludium. Teki, skądinąd centra wolnej kultury studenckiej, musiały zostać ukryte. I tak powstawały kolejne twory. Budynek Melioracji, której zawalenie się i śmieszną akcję ratowniczą dobrze pamiętam. Tartak, miejsce istotne dla demografii, opatrzone słynną reklamą "młode uda nadzieją miasta". Zabiegiem marketingowym była nazwa akademika - "Dwudziestolatka". Parawanowiec stał się słoniem, ponieważ przysłonił teki od strony alei grunwaldzkiej. Później dobudowano dwa forty żywienia zbiorowego, z których jeden przekształcono później na dom handlowy. Pod sam koniec komuny poczęto budować kredkę i ołówek. Proste przedmioty, służące do rysowania, zamieniły się w kolejną inwestycję socjalizmu. Była śmieszna i trwała długo. Twórczym zwieńczeniem całości urbanistycznej stały się dwa salony samochodowe oraz namiot cyrkowo-handlowy. Taka jest historia fragmentu po stronie północno-wschodniej. Po stronie północno-zachodniej zbudowano tzw. sedesowce. Ich nikt nie musiał przykrywać. Do tej pory stoją dumnie i kpią sobie z ludzi. Elewacje są szare, okna od Annasza i Kajfasza. Podium handlowe, wyniesione powyżej aneksu fizjologiczno-garażowego, zdaje się szeptać: długo nie wytrzymam. Wszystko jest szare, smutne, zardzewiałe - ponadczasowość socjalistycznej tandety. A zamysł był ambitny. Ale w PRL - droga od pomysłu do przemysłu była trudna. Manhattan to nie jest.

Na nieocenionym Hydralu udało się znaleźć wycinek ze starej Gazety Robotniczej pt. Za kurtyną ładnej architektury

Szkoda tylko, że są takie smutno-szare: